نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی

نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی غزل شماره ۴۷۶

نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی
گذر به کوی فلان کن در آن زمان که تو دانی

تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت
به مردمی نه به فرمان چنان بران که تو دانی

بگو که جان عزیزم ز دست رفت خدا را
ز لعل روح فزایش ببخش آن که تو دانی

من این حروف نوشتم چنان که غیر ندانست
تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی

خیال تیغ تو با ما حدیث تشنه و آب است
اسیر خویش گرفتی بکش چنان که تو دانی

امید در کمر زرکشت چگونه ببندم
دقیقه‌ایست نگارا در آن میان که تو دانی

یکیست ترکی و تازی در این معامله حافظ
حدیث عشق بیان کن بدان زبان که تو دانی

وزن این شعر، «مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن» در بحر «مجتث مثمن مخبون» می باشد.

غزل شماره ۴۷۵ - گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
غزل شماره ۴۷۷ - دو یار زیرک و از باده کهن دومنی

پشتیبانی و تبلیغ
آب و هوا
دسترسی سریع
انتشار و اشتراک