هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد

هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد غزل ۱۸۷

هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد
وین طبع که من دارم با عقل نیامیزد

آن کس که دلی دارد آراسته معنی
گر هر دو جهان باشد در پای یکی ریزد

گر سیل عقاب آید شوریده نیندیشد
ور تیر بلا بارد دیوانه نپرهیزد

آخر نه منم تنها در بادیه سودا
عشق لب شیرینت بس شور برانگیزد

بی بخت چه فن سازم تا برخورم از وصلت
بی‌مایه زبون باشد هر چند که بستیزد

فضلست اگرم خوانی عدلست اگرم رانی
قدر تو نداند آن کز زجر تو بگریزد

تا دل به تو پیوستم راه همه دربستم
جایی که تو بنشینی بس فتنه که برخیزد

سعدی نظر از رویت کوته نکند هرگز
ور روی بگردانی در دامنت آویزد

وزن این شعر، «مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن» در بحر «هزج مثمن اخرب» می باشد.

غزل ۱۸۶ - بگذشت و باز آتش در خرمن سکون زد
غزل ۱۸۸ - به حدیث درنیایی که لبت شکر نریزد

پشتیبانی و تبلیغ
آب و هوا
دسترسی سریع
انتشار و اشتراک