مرا راحت از زندگی دوش بود

مرا راحت از زندگی دوش بود غزل ۲۵۸

مرا راحت از زندگی دوش بود
که آن ماه رویم در آغوش بود

چنان مست دیدار و حیران عشق
که دنیا و دینم فراموش بود

نگویم می لعل شیرین گوار
که زهر از کف دست او نوش بود

ندانستم از غایت لطف و حسن
که سیم و سمن یا بر و دوش بود

به دیدار و گفتار جان پرورش
سراپای من دیده و گوش بود

نمی‌دانم این شب که چون روز شد
کسی بازداند که باهوش بود

مؤذن غلط کرد بانگ نماز
مگر همچو من مست و مدهوش بود

بگفتیم و دشمن بدانست و دوست
نماند آن تحمل که سرپوش بود

به خوابش مگر دیده‌ای سعدیا
زبان درکش امروز کان دوش بود

مبادا که گنجی ببیند فقیر
که نتواند از حرص خاموش بود

وزن این شعر، «فعولن فعولن فعولن فعل» در بحر «متقارب مثمن محذوف» یا «وزن شاهنامه» می باشد.

غزل ۲۵۷ - از دست دوست هر چه ستانی شکر بود
غزل ۲۵۹ - ناچار هر که صاحب روی نکو بود

پشتیبانی و تبلیغ
آب و هوا
دسترسی سریع
انتشار و اشتراک