گر من ز محبتت بمیرم

گر من ز محبتت بمیرم غزل ۳۹۵

گر من ز محبتت بمیرم
دامن به قیامتت بگیرم

از دنیی و آخرت گزیرست
وز صحبت دوست ناگزیرم

ای مرهم ریش دردمندان
درمان دگر نمی‌پذیرم

آن کس که به جز تو کس ندارد
در هر دو جهان من آن فقیرم

ای محتسب از جوان چه خواهی
من توبه نمی‌کنم که پیرم

یک روز کمان ابروانش
می‌بوسم و گو بزن به تیرم

ای باد بهار عنبرین بوی
در پای لطافت تو میرم

چون می‌گذری به خاک شیراز
گو من به فلان زمین اسیرم

در خواب نمی‌روم که بی دوست
پهلو نه خوشست بر حریرم

ای مونس روزگار سعدی
رفتی و نرفتی از ضمیرم

وزن این شعر، «مفعول مفاعلن فعولن» در بحر «هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف» می باشد.

غزل ۳۹۴ - به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم
غزل ۳۹۶ - من این طمع نکنم کز تو کام برگیرم

پشتیبانی و تبلیغ
آب و هوا
دسترسی سریع
انتشار و اشتراک