ای کودک خوبروی حیران

ای کودک خوبروی حیران غزل ۴۴۶

ای کودک خوبروی حیران
در وصف شمایلت سخندان

صبر از همه چیز و هر که عالم
کردیم و صبوری از تو نتوان

دیدی که وفا به سر نبردی
ای سخت کمان سست پیمان

پایان فراق ناپدیدار
و امید نمی‌رسد به پایان

هرگز نشنیده‌ام که کردست
سرو آن چه تو می‌کنی به جولان

باور که کند که آدمی را
خورشید برآید از گریبان

بیمار فراق به نگردد
تا بو نکند به زنخدان

وین گوی سعادتست و دولت
تا با که درافکنی به میدان

ترسم که به عاقبت بماند
در چشم سکندر آب حیوان

دل بود و به دست دلبر افتاد
جانست و فدای روی جانان

عاقل نکند شکایت از درد
مادام که هست امید درمان

بی مار به سر نمی‌رود گنج
بی خار نمی‌دمد گلستان

گر در نظرت بسوخت سعدی
مه را چه غم از هلاک کتان

پروانه بکشت خویشتن را
بر شمع چه لازمست تاوان

وزن این شعر، «مفعول مفاعلن فعولن» در بحر «هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف» می باشد.

غزل ۴۴۵ - در وصف نیاید که چه شیرین دهنست آن
غزل ۴۴۷ - برخیز که می‌رود زمستان

پشتیبانی و تبلیغ
آب و هوا
دسترسی سریع
انتشار و اشتراک