حناست آن که ناخن دلبند رشته‌ای

حناست آن که ناخن دلبند رشته‌ای غزل ۴۹۱

حناست آن که ناخن دلبند رشته‌ای
یا خون بی دلیست که دربند کشته‌ای

من آدمی به لطف تو دیگر ندیده‌ام
این صورت و صفت که تو داری فرشته‌ای

وین طرفه‌تر که تا دل من دردمند توست
حاضر نبوده یک دم و غایب نگشته‌ای

در هیچ حلقه نیست که یادت نمی‌رود
در هیچ بقعه نیست که تخمی نکشته‌ای

ما دفتر از حکایت عشقت نبسته‌ایم
تو سنگ دل حکایت ما درنوشته‌ای

زیب و فریب آدمیان را نهایتست
حوری مگر نه از گل آدم سرشته‌ای

از عنبر و بنفشه تو بر سر آمدست
آن موی مشک بوی که در پای هشته‌ای

من در بیان وصف تو حیران بمانده‌ام
حدیست حسن را و تو از حد گذشته‌ای

سر می‌نهند پیش خطت عارفان پارس
بیتی مگر ز گفته سعدی نبشته‌ای

وزن این شعر، «مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن» در بحر «مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف» می باشد.

غزل ۴۹۰ - ای که ز دیده غایبی در دل ما نشسته‌ای
غزل ۴۹۲ - ای باغ حسن چون تو نهالی نیافته

پشتیبانی و تبلیغ
آب و هوا
دسترسی سریع
انتشار و اشتراک