ای که بر دوستان همی‌گذری

ای که بر دوستان همی‌گذری غزل ۵۴۴

ای که بر دوستان همی‌گذری
تا به هر غمزه‌ای دلی ببری

دردمندی تمام خواهی کشت
یا به رحمت به کشته می‌نگری

ما خود از کوی عشقبازانیم
نه تماشاکنان رهگذری

هیچم اندر نظر نمی‌آید
تا تو خورشیدروی در نظری

گفته بودم که دل به کس ندهم
حذر از عاشقی و بی‌خبری

حلقه‌ای گرد خویشتن بکشم
تا نیاید درون حلقه پری

وین پری پیکران حلقه به گوش
شاهدی می‌کنند و جلوه گری

صبر بلبل شنیده‌ای هرگز
چون بخندد شکوفه سحری

پرده داری بر آستانه عشق
می‌کند عقل و گریه پرده دری

چو خوری دانی ای پسر غم عشق
تا غم هیچ در جهان نخوری

رایگانست یک نفس با دوست
گر به دنیا و آخرت بخری

قلمست این به دست سعدی در
یا هزار آستین در دری

این نبات از کدام شهر آرند
تو قلم نیستی که نیشکری

وزن این شعر، «فعلاتن مفاعلن فعلن» در بحر «خفیف مسدس مخبون» می باشد.

غزل ۵۴۳ - ای برق اگر به گوشه آن بام بگذری
غزل ۵۴۵ - بخت آیینه ندارم که در او می‌نگری

پشتیبانی و تبلیغ
آب و هوا
دسترسی سریع
انتشار و اشتراک