دل دیوانگیم هست و سر ناباکی

دل دیوانگیم هست و سر ناباکی غزل ۵۸۹

دل دیوانگیم هست و سر ناباکی
که نه کاریست شکیبایی و اندهناکی

سر به خمخانه تشنیع فرو خواهم برد
خرقه گو در بر من دست بشوی از پاکی

دست در دل کن و هر پرده پندار که هست
بدر ای سینه که از دست ملامت چاکی

تا به نخجیر دل سوختگان کردی میل
هر زمان بسته دلی سوخته بر فتراکی

انت ریان و کم حولک قلب صاد
انت فرحان و کم نحوک طرف باکی

یا رب آن آب حیاتست بدان شیرینی
یا رب آن سرو روانست بدان چالاکی

جامه‌ای پهنتر از کارگه امکانی
لقمه‌ای بیشتر از حوصله ادراکی

در شکنج سر زلف تو دریغا دل من
که گرفتار دو مارست بدین ضحاکی

آه من باد به گوش تو رساند هرگز
که نه ما بر سر خاکیم و تو بر افلاکی

الغیاث از تو که هم دردی و هم درمانی
زینهار از تو که هم زهری و هم تریاکی

سعدیا آتش سودای تو را آبی بس
باد بی فایده مفروش که مشتی خاکی

وزن این شعر، «فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن» در بحر «رمل مثمن مخبون محذوف» می باشد.

غزل ۵۸۸ - عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقی
غزل ۵۹۰ - عشق جانان در جهان هرگز نبودی کاشکی

پشتیبانی و تبلیغ
آب و هوا
دسترسی سریع
انتشار و اشتراک