جمعی که تو در میان ایشانی

جمعی که تو در میان ایشانی غزل ۶۱۲

جمعی که تو در میان ایشانی
زان جمع به دربود پریشانی

ای ذات شریف و شخص روحانی
آرام دلی و مرهم جانی

خرم تن آن که با تو پیوندد
وان حلقه که در میان ایشانی

من نیز به خدمتت کمر بندم
باشد که غلام خویشتن خوانی

بر خوان تو این شکر که می‌بینم
بی فایده‌ای مگس که می‌رانی

هر جا که تو بگذری بدین خوبی
کس شک نکند که سرو بستانی

هرک این سر دست و ساعدت بیند
گر دل ندهد به پنجه بستانی

من جسم چنین ندیده‌ام هرگز
چندان که قیاس می‌کنم جانی

بر دیده من برو که مخدومی
پروانه به خون بده که سلطانی

من سر ز خط تو بر نمی‌گیرم
ور چون قلمم به سر بگردانی

این گرد که بر رخست می‌بینی
وان درد که در دلست می‌دانی

دودی که بیاید از دل سعدی
پیداست که آتشیست پنهانی

می‌گوید و جان به رقص می‌آید
خوش می‌رود این سماع روحانی

وزن این شعر، «مفعول مفاعلن مفاعیلن» در بحر «هزج مسدس اخرب مقبوض» می باشد.

غزل ۶۱۱ - بهار آمد که هر ساعت رود خاطر به بستانی
غزل ۶۱۳ - ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی

پشتیبانی و تبلیغ
آب و هوا
دسترسی سریع
انتشار و اشتراک